Lezing Sarah Morton  

Lezing Minder strijd, meer vertrouwen bij autisme bij Praat Lokaal ASS

16 november 2026

• Start:maandag, 16 november 2026 – 20:00
• Eind:maandag, 16 november 2026 – 21:30
• Locatie:Bibliotheek Mijdrecht, Dr. v/d Haarlaan 8
• Deelname:Gratis na aanmelding
  
  Aanmelden kan via:  [email protected]

Waarom grenzen respecteren en ontwikkeling niet tegenover elkaar hoeven te staan.

Je wilt het goed doen als ouder. Je kind serieus nemen, luisteren naar wat het nodig heeft en tegelijkertijd helpen om zich te ontwikkelen. Maar hoe weet je wanneer je een grens moet respecteren en wanneer je een kind juist kunt helpen die grens stap voor stap te verleggen?

Bij autisme wordt gedrag bovendien niet altijd goed begrepen. Wat van buitenaf ongepast, star of vermijdend lijkt, kan vanuit de beleving van het kind een heel andere betekenis hebben. Dan begint samenwerken niet bij de vraag: hoe verander ik dit gedrag? maar bij: wat gebeurt hier eigenlijk en wat probeert dit kind mij duidelijk te maken?

Voorbeeld:

Een kind ziet vrienden uit zijn leven verdwijnen en begrijpt niet waarom. Zij probeert juist wanhopig contact te houden. Volgens de omgeving gedraagt ze zich ongepast en mist ze sociale vaardigheden. Ze wordt naar een cursus sociale vaardigheden gestuurd. Maar wordt er ook gevraagd wat het kind zélf ervaart?

Klein verhaal:

Sarah staat bij een kinderfeest waar de muziek veel te hard is. Haar vader probeert niet haar over de drempel te krijgen, maar vraagt of de muziek zachter kan. Dat kan niet. Ze kijken elkaar aan. Vader weet genoeg en ze gaan rustig naar huis. Op het oog lijkt het plan mislukt. Het kinderfeest ging niet door voor Sarah. Maar ze ervoer iets kostbaars. Haar vader kwam voor haar op. Ze voelde zich gesteund.

Verbreding:

Minder strijd betekent niet dat ontwikkeling stopt. Sarah leerde later bijvoorbeeld zelfstandig reizen. Stap voor stap werd iets wat spannend en chaotisch leek steeds overzichtelijker. Daardoor kon ze uiteindelijk zelf naar vrienden toe.

Want ontwikkeling zonder luisteren kan over grenzen heen walsen. Maar luisteren zonder ontwikkeling kan iemands wereld onnodig klein houden. Een jongere die niet zelfstandig kan reizen, merkt dat misschien niet onmiddellijk als probleem en kan tevreden zijn met hoe het nu gaat. 

Dat merkte ik zelf toen vrienden naar een andere school gingen. Doordat ik niet zelf naar hen toe kon reizen, verdwenen zij uit mijn dagelijks leven. Dat was geen gewone verandering, maar een pijnlijk verlies. 

Een grens verleggen is daarom iets anders dan een grens negeren. Juist door goed te kijken waar iemand staat, kun je samen onderzoeken wat een haalbare volgende stap is. Een groot doel wordt dan een reeks behapbare tussenstations.

Door het grote doel op te delen in behapbare tussenstations.